Ruskie denarki

Już Kazimierz Stronczyński stwierdzał, iż „ruskie denarki jako z miedzi wybijane stanowią ważne zboczenie w numizmatyce średniowiekowej i są dowodem odmiennych potrzeb handlowych tego kraju”. Istotnie, takiego rodzaju tworzywa menniczego nie stosowano współcześnie w monetach koronnych, które nawet przy bardzo niekiedy niskiej próbie reprezentowały przecież monetą „srebrną”. Podobnie było w Czechach i na Węgrzech, a dopiero w prowincjach bałkańskich monarchii andegaweńskiej trafiały się w drugiej połowie XIV w. drobne monety miedziane, bite najwcześniej w Zadarze i w Kotorze, na wybrzeżu Adriatyckim, potem też w innych miastach tego regionu. Monety te, określane zwykle mianem „follari”, nawiązywały niewątpliwie do bizantyjskiego systemu pieniężnego, w którym jednostki miedziane odgrywały — jak wiadomo — bardzo znaczną rolę. Pod wpływem bizantyjskim produkcja monet miedzianych została rozwinięta również w państwie bułgarskim w drugiej połowie XIII i w XIV w. Miedzią posługiwało się także w szerokim stopniu mennictwo tatarskie Złotej Ordy, gdzie od XIII do XV w. wybijano masowo monety zwane „pulami”.

Restart mennicy

Ponowne uruchomienie mennicy krakowskiej nastąpiło między 1431 r. a 1434 r., widocznie za zgodą Rady, Bito znów denary oraz półgrosze. Produkcję tę, ale już tylko w zakresie drobnej monety, kontynuowano także po śmierci Jagiełły, przez cały okres panowania Władysława III, gdy rzeczywiste rządy w kraju sprawowali możni z biskupem Oleśnickim na czele. Na okres ten przypada szczególny zamęt w sprawach monetarnych, spowodowany między innymi masowym napływem monet fałszywych. Dopiero za Kazimierza Jagiellończyka, i to zapewne nie w pierwszych latach jego rządów, powrócono do dwustopniowej produkcji menniczej, denarów i półgroszy, zachowujących zresztą analogiczną formą jak emisje z czasów Jagiełły. Nie wnikając bliżej we wszystkie perypetie, którym podlegała moneta polska w ciągu całego XV w., wypada stwierdzić, że już na początku tego stulecia zostały osiągnięte trzy ważne etapy.
Po pierwsze, dopiero wtedy nastąpiło rzeczywiste umasowienie polskiej produkcji menniczej, dostarczającej co roku milionowych emisji monet lepszych lub gorszych, ale niezbędnych dla gospodarki całego kraju.

Gatunki monet lokalnych

Lokalne monety w początkowym okresie ich produkcji, za Kazimierza Wielkiego i za Ludwika Węgierskiego, składały się z dwóch różnych gatunków: miedzianych denarów oraz srebrnych półgroszy. Oba gatunki nastręczają wiele dotąd nie rozwiązanych, a przynajmniej nie w pełni rozwiązanych zagadnień. Już sama data zorganizowania tej produkcji jest przedmiotem dyskusji, podobnie jak warunki gospodarcze, a także polityczne, których monety czerwono-ruskie były lub mogły być wyrazem. Ponieważ najstarsze z tych monet noszą imię bądź inicjał króla Kazimierza, musiały oczywiście powstać za jego rządów na Rusi, a więc pomiędzy 1349 r. a 1370 r. Nie ma jednak podstaw do datowania ich produkcji już na pierwsze lata po opanowaniu Rusi, jak przyjmują niektórzy badacze kierując się informacjami zawartymi w późniejszych dokumentach. Przeciwnie: zbieżności zachodzące pomiędzy kwartnikami koronnymi Kazimierza Wielkiego a jego półgroszami ruskimi skłaniają do wniosku, iż te ostatnie także nie były wytwarzane wcześniej niż w ostatnich latach życia króla. Dla datowania ruskich denarów nie posiadamy i takiego oparcia, jakkolwiek wydaje się, że i one powstały w przybliżeniu w tym samym czasie.

Definicja pieniądza

Pierwsza doktryna, uformowana za czasów karolińskich i rozwijana w pismach zachodnich teoretyków pieniądza, dopuszczała jako tworzywo mennicze będące właściwym nośnikiem wartości tylko kruszce szlachetne, srebro, a później też złoto. Miedź, jeśli -była praktycznie używana do produkcji monet, to tylko jako dodatek, domieszka obniżająca w zasadzie jakość i wartość monety, która nawet w wypadkach dominowania tego składnika uchodziła za monetę „srebrną”, aczkolwiek złej jakości. Srebro, nie mówiąc już o złocie, stanowiło jedyny wyznacznik wartości każdej monety; przy niskiej zawartości tego kruszcu w stopie, moneta zyskiwała nawet określenie „czarnej”, co nie zmieniało faktu, iż była to jednostka „srebrna”.
W systemie łacińskim produkowanie monet czysto miedzianych, bez jakiejkolwiek domieszki srebra, nie wchodziło w rachubę, gdyż wyrób taki w rozumieniu współczesnych w ogóle nie byłby monetą. W Polsce pogarda wobec miedzi jako kruszcu menniczego wyrażała się jeszcze w początkach XVII w. określeniem „kotlinka” stosowanym wobec monet o niskiej próbie.

Dokumenty aplikacyjne

Warto poświęcić trochę czasu i wysiłku, aby właściwie przygotować dokumenty aplikacyjne. Przyszły pracodawca dokonuje wstępnej klasyfikacji kandydatów na podstawie dokumentów aplikacyjnych, dlatego dołóżmy wszelkich starań aby wyglądały one najlepiej. Pracodawca zawsze wymaga przesłania curriculum vitae czyli życiorysu. Zawiera on podstawowe dane osobowe osoby ubiegającej się o pracę, jej kwalifikacje, doświadczenie zawodowe oraz zdobyte umiejętności. W tym dokumencie należy krótko i na temat przedstawić swoją osobę tak, aby zainteresować pracodawcę. Wymieniamy tam także swoje zainteresowania, cech, które nas wyróżniają i wszelkie rzeczy, które zadziałają na naszą korzyść w oczach pracodawcy. Drugi dokument, którego często żądają pracodawcy to list motywacyjny. Jest to dokument mniej sformalizowany, który nie ma z góry określonej formy i chronologii. Uzasadniamy w nim swoją opinię – dlaczego jesteśmy osobą odpowiednią na wolne stanowisko, jakie argumenty za ty przemawiają. W liście motywacyjnym wyrażamy także chęć spotkania się przyszłym pracodawcą w celu dokładnego omówienia naszych kwalifikacji.

pieniadzekasa finansowawszystko o kredytachpopularnosc kredytowpodzial kredytowdo czego sluza kredytykredyty mieszkaniowel 2auta z usabanki do przodubanki sie rozwijajabezpieczne inwestowaniebiznes erotycznybudzety samorzaducodzienne odsetkico to jest bikco wybracdodatkowe wsparciefinansowanie mieszkaniagdzie rozliczymy nasz podatekgielda samochodowa a biznesinformacje o bikinternetjakie powinno byc biuro rachunkowekilka slow o biurze rachunkowymkorzystne lokatykredyty hipoteczneleasing pozyczkowylokaty codziennemnogosc produktownasz podateknowa uslugao biurach rachunkowychoplacanie rachunkowpieniadzepieniadze na mieszkanieponoszenie ryzykaposzukiwanie pracy w interneciepozycjonowanie a biznespozyczanie pieniedzypraca w domuraporty biksprawozdaniaterminy platnosciwartosciowe lokatywlasne srodki przedsiebiorstwawspolne decyzjewyzsze zyskiwzrost wynagrodzeniazapomnij o rachunkachzastrzyk gotowkizdobywanie pieniedzyzgoda wspolmalzonkazlecenia stalezlotowka czy walutakasa finansowa l 2l 3kasa finansowa l 3l 4kasa finansowa l 4l 5kasa finansowa l 5l 6kasa finansowa l 6l 7kasa finansowa l 7l 8kasa finansowa l 8l 9kasa finansowa l 9l 10kasa finansowa l 10l 11kasa finansowa l 11cwiercgroszepolkwartnikobolel 12kasa finansowa l 12nowe monety kazimierzareforma kazimierzowskazroznicowane systemymoneta kujawskaprzylaczenie wschowyl 13kasa finansowa l 13denary kazimierza wielkiegoworeczki obrachunkowemincerz walterreforma 1337wielkie zelazol 14kasa finansowa l 14mutacja wartosci nominalnejsystem pieniezny kazimierza wielkiegomoneta lwowskakopawaga groszy praskichl 15kasa finansowa l 15grosze krakowskie a praskieklasyfikacja groszydewaluacja kwartnikowzatargi lokalnedzierzawa mennicyl 16kasa finansowa l 16falszowanie monetinsygnia kwartnikowdwie grupy kwartnikowkwartnikidzialalnosc mennicy krakowskiejl 17kasa finansowa l 17mennica krakowskaprodukcja groszyuzyskiwanie rajcowsprowadzanie srebraskargal 18kasa finansowa l 18trzy warunki bicia monetpolgrosze jagiellymale kwartnikikwartniki jagiellynowe monetyl 19kasa finansowa l 19reformy jagiellypolityka jagiellywladyslaw jagiellodenary malopolskiesmierc kazimierza wielkiegol 20kasa finansowa l 20ostatnia emisja groszarozrzucanie monetgrosze praskie w rosjiregis poloniestemple groszykowl 21kasa finansowa l 21ruskie polgroszebizancjumdenary miedzianeruskie miedziakimoneta ze wschodnich oberzyl 22kasa finansowa l 22ruskie denarkirestart mennicygatunki monet lokalnychdefinicja pieniadzadokumenty aplikacyjne